woensdag 11 april 2018

Sherif en zijn gevolg


Vrijdag Eindelijk....de grote dag....we gaan kippen kopen! We zijn met de aanschaf niet over één nacht ijs gegaan omdat eerst het broodbakhuisje - het 'kloppend hart' van de dierenweide - een opknapbeurt verdiende om verdere instorting te voorkomen. Er moest daarnaast een ren worden afgezet en een kippenhok aangeschaft om de beestjes veilig in op te bergen zodat de vossen er 's nachts niet bij kunnen. Het kippenhok kochten we op internet en namen we op een vroege, koude zondagochtend in november mee op de terugreis van Nederland naar Frankrijk. Het houten hok, met vier legbakken en drie zitstokken, stond reeds ingepakt op ons te wachten op een wat louche en verlaten industrieterrein onder de rook van Antwerpen. Behalve voor kippenhokken in alle soorten en maten kun je er ook terecht voor in Polen gefabriceerde (pool)biljarttafels, pacman kasten en tafelvoetbalspellen. Dit alles gepresenteerd in een gigantische kas van ruim een hectare groot, zo vertelde de Belgische handelaar trots. We kochten er meteen maar een eet- en drinkbak bij, want van deze Belgische meneer kregen we niks cadeau. Ik vermoed dat we een te gretige indruk maakten.

Maar nu zijn we er dan echt helemaal klaar voor, en rijden we naar Giat, een stadje een half uurtje verderop in de Puy de Dôme, met een grote markt die zo'n twintig keer per jaar wordt gehouden en heel veel volk uit de weide omgeving trekt op zoek naar (biologische) groenten en fruit, vlees, vis, kaas, konijnen, ganzen, landbouwmachines en ga zo maar door. De handelaren hebben zich niet door de regen laten weerhouden, want er is geruime keus, en binnen tien minuten houden we ieder twee dozen vast met twee bruine, twee grijze en twee zwarte legkippen en een witte haan, bij elkaar gehouden door een dun touw. Hebben we hier nou zo lang over moeten soebatten? Nu nog snel wat stro en voer kopen en voilà, op naar huis!

"Loop maar snel naar huis, er wacht een verrassing", zeggen we als we in de namiddag de jongens bij de schoolbus ophalen. "Fifa dix-huit"?, roepen ze in koor, verwijzend naar het Nintendo voetbalspel dat ze hebben gekocht op LeBonCoin, de Franse Marktplaats en dat één dezer dagen met de post zal arriveren.

"Ooohhh....kippen!!!" Opgewonden rennen de jongens achter de kippen aan. "Hé, de haan zit al op de kip! Krijgen we nu kuikentjes?" Reeds jaar en dag wil Manu eieren uitbroeden omdat hij dol is op kuikens.

De jongens proberen namen te verzinnen om de kippen van elkaar te onderscheiden. De haan wordt alvast 'Sherif' gedoopt.

Als in de avond het duister invalt, zoeken de kippen een veilig heenkomen, onder het afdak van het broodbakhuisje, tegen de heg aan, overal behalve in het gloednieuwe, met vers stro beklede kippenhok. Rob heeft het hok op een verhoging geplaatst zodat het stabiel staat, en een houten trap gemaakt zodat de kippen gemakkelijk naar binnen kunnen. Zou het hok te hoog zijn? Of durven ze de trap niet op? Met z'n vieren en een grote deken lukt het ons de kippen te vangen en ze op te sluiten voor de nacht. Dit valt nog niet mee....we dachten dat kippen houden weinig werk zou zijn.

Zaterdag Met name Manu is niet uit de kippenren weg te slaan, ondanks meerdere verzoeken van onze kant de beestjes rustig te laten wennen aan hun nieuwe omgeving. Consternatie alom als Manu de klep boven de legbakken nogal plotseling opent en een kip dusdanig schrikt dat ze uit pure paniek wegfladdert en daarbij struikelt over haar eigen ei, waardoor deze breekt en het halve hok onder het eigeel zit. 

Over eieren gesproken.....het regent eieren. We hebben er nu al vijf! Ze liggen niet alleen in het hok, maar ook tegen de rand van het broodbakhuisje en op het platte deel aan de achterkant. De kip zit er nog op en is volgens Manu aan het broeden, maar ze loopt verschrikt weg als ik mijn hoofd om de hoek steek. "Mamáá! Laat haar met rust! Ik wil een kuiken!", roept Manu woedend.

Eerste Paasdag We vertrekken bijtijds voor een dagje Vulcania, een themapark over vulkanen in de Puy de Dôme. Geen tijd voor een uitgebreid paasontbijt met verse eitjes. Zo komen ze nooit op natuurlijk. Viggo wordt steeds stiller. "Is het niet zielig voor de kippen als we de hele dag weg zijn?"

's Avonds weten Sherif en zijn gevolg de weg naar het kippenhok zelfstandig te vinden. Gelukkig, ze zijn toch minder dom dan ik dacht. 

Tweede Paasdag De haan blijkt ontsnapt uit de ren, en doet nu verwoede pogingen om via de heg weer naar binnen te komen. We hadden al opgemerkt dat hij wel erg hard en hoog fladderde, en vermoeden dat hij vanaf het platte deel van het broodbakhuisje over het hek is gevlogen. Een filmpje op internet leert hoe de vleugel (slechts één, anders heeft het geen zin) geknipt moet worden, en Rob gaat dapper aan de slag. Als de jongens even weg zijn, want die krimpen ineen van zoveel dierenleed.

Dinsdag Wat moet ik met al die eieren? Ik kan ze wel weggeven aan de buren maar die hebben zelf ook kippen. En de volgende buurvrouw ook. Dat wordt taarten bakken, maar laat ik daar tegenwoordig geen tijd meer voor hebben. De buurvrouw weet raad: "Breng wat eieren en melk en ik maar een heerlijke Oeuf au lait maison." Aan het einde van de middag brengt ze een ovenschaal vol, en geduldig legt ze uit hoe het recept in elkaar steekt, maar als ik 'au bain marie' hoor, haak ik af. Je ziet haar denken: Die Ollanders leren het ook nooit. 


Familiebezoek! Terug van skivakantie in Andorra.

Groot onderhoud.

Manu vertrekt met school voor vijf dagen op excursie naar de Dordogne.

Dagje www.vulcania.com





dinsdag 6 maart 2018

Kop of munt

Wintersport in Feldberg, Zwarte Woud, Duitsland.
9.00 "Soms vraag ik mij af....hoeveel uren leef ik al." Het is een vrijdag in februari, en schoolvakantie. Viggo zit aan de keukentafel, wipt heen en weer met zijn stoel en kijkt me vragend aan. Ik vouw een wasje op en bedenk intussen wat ik vanavond zal koken, en hoe ik deze dag én nog wat werk kan verrichten, én de kinderen aandacht kan geven én ook nog wat van de Olympische Spelen kan volgen. Te ambitieus, ik weet het. Ik leer het ook nooit.

09.40 Wasje opgevouwen, nu snel bellen met de energieleverancier, voor een klant. Minutenlang sta ik in de wacht en neurie ik het inmiddels zo bekende deuntje. Ho, wacht! Daar is iemand aan de andere kant van de lijn. Oh nee, het is Manu die buiten voor het raam staat. "Mamáa! Mijn bot zit los!" Hij is ergens tegenaan geknald met zijn fiets en roept alarm.

09.55 "Kunnen we een keer naar Zapplive?", vraagt Viggo als ik een nieuwe poging doe de energieleverancier te bellen. "En naar de Eiffeltoren?", zeurt Manu er achteraan. "Ehhh jongens, nu is het genoeg, ga maar lekker even buiten spelen. Kijk, de zon schijnt!"

10.08 Sjeesus! Ik ben al acht minuten onafgebroken aan het werk.

10.16 De jongens zijn alweer binnen en de rust is voorbij. Thuiswerken is echt superfijn, alleen niet tijdens schoolvakanties. In totaal hebben de jongens zestien weken - vier maanden! - per jaar schoolvakantie. Op deze afgelegen plek zijn er geen vriendjes om de hoek waar de kinderen even kunnen spelen, of een hangplek op fietsafstand. Alleen een Franse buurvrouw waar Viggo graag even binnenwipte om een spelletje te spelen of een taartje te bakken, maar waar hij met het klimmen der jaren - hij is net tien geworden - steeds minder interesse in heeft. Dus als de jongens thuis zijn, zijn ze ook echt thuis. Aanwezig. Ik moet toch eens serieus gaan nadenken over een caravan in de tuin. Of toch een gewone baan? Maar waar moet ik die hier in 's hemelsnaam vinden?

10.17 Sssstt.....geen aandacht geven.....gewoon stilletjes doorwerken nu.

10.25 Manu komt naar boven. "Mama, als je doodgaat, kun je dan daarna ook weer leven?" "Even stil nu, Manu, ik ben aan het werk." Helaas, hij geeft niet op. "Hoe ziet ons lichaam er van binnen eigenlijk uit?"

10.28 Oké, even een appeltje dan maar. En alvast wat eten voorbereiden voor vanavond. De voorbeschouwing voor de 1000 meter heren schaatsen begint toch zometeen. Met Kjeld Nuis in de favorietenrol.

11.00 Schaatsen kijken is alleen leuk als je weet waar het over gaat, als je de favoriete afstanden van de schaatsers kent, hun persoonlijke records, de privésituatie van de schaatsers, het blessureleed dat ze doorgemaakt hebben. Als je kortom weet waar ze vandaan komen. Het is net als met carnaval vieren. Éen avondje werkt niet; je moet je er helemaal aan overgeven.

11.07 En dus is het ontzettend belangrijk dat ik in alle rust naar de voorbeschouwing kan luisteren.

11.09 Ik zet een keukenstoel prominent voor de televisie en ga er eens rustig voor zitten. "Go to the start..", zegt Viggo gewichtig. Manu beweegt zich naar de denkbeeldige streep en zet zijn denkbeeldige schaatsen in het denkbeeldige ijs. "Readyyyy?......PANG!" Manu sprint als een gek rondjes rond de tafel en hijgt luidruchtig.

11.30 "Nu echt mondjes dicht jongens, het gaat beginnen! Dit zijn de Olympische Spelen, jongens, dat is echt heel belangrijk. Huh? Koekjes bakken? Vanmiddag? Nee natuurlijk niet! We gaan toch schaatsen kijken?"

12.30 Kjeeeeeld Nuiuiuiuiuiuissssssss!!! Woehoeoeoe!!!!

14.00 Ik heb de jongens aangemoedigd een gezelschapsspel te spelen en dan mogen ze daarna op de Nintendo. Onder luid protest en met de nodige tegenzin hebben ze het Bingo spel naar beneden gehaald. Maar nu hoor ik ze toch luid lachen; ze hebben er zowaar lol in!

15.15 Het is heel rustig in huis; alleen het geblieb van de spelcomputer is hoorbaar. Wat een geniale uitvinding! Kan ik lekker even een flinke slag maken. Oh ja, en de energieleverancier nog bellen, hoop dat ik iemand te spreken krijg.

19.00 Rob is inmiddels ook thuis, we hebben gegeten en ruimen de keuken op terwijl de jongens naar het Jeugdjournaal kijken. Het gaat over de oorlog in Syrië. "Waarom vechten ze daar eigenlijk, Viggo", hoor ik Manu aan zijn grote broer vragen. "Ja, dat is heel moeilijk uit te leggen, ze hebben gewoon ruzie met elkaar", antwoordt Viggo kortaf. Waarop Manu antwoordt: "Maar waarom doen ze dan niet gewoon kop of munt?"





6 februari: Viggo tien jaar! Geen schoolbus, geen school vanwege de sneeuwval. Wat een leuk cadeau!





Kinderfeestje, met onverwacht bezoek van een verdwaalde jachthond.


Op vakantie met de familie in het Zwarte Woud, Duitsland, met nog een keer taart en cadeautjes.

Skiklasje in Feldberg.











Carnaval in Titisee...onze oosterburen wrijven het er nog even lekker in!
Terug in de Creuse met 'natuurijs'.



vrijdag 2 februari 2018

De luizenmoeder

'Hallo allemaal, wat fijn dat je er bent!' Ook in de Creuse kijken we graag naar De Luizenmoeder, de veelgeprezen en besproken televisieknaller op NPO 3 die afgelopen zondag bijna tweeëneenhalf miljoen kijkers trok en die André van Duin inspireerde tot het maken van een heuse Juf Ank carnavalskraker.
Voor degenen die het gemist hebben: De Luizenmoeder speelt zich af op en rond basisschool De Klimop. De serie brengt de gang van zaken op school en het gedrag van ouders en schoolpersoneel op satirische en hilarische wijze in beeld. Hoofdpersonen zijn directeur Anton, juf Ank, hulpmoeder Nancy en de nieuwe luizenmoeder Hannah. Deze laatste is een pas gescheiden kinderpsychologe, die met haar dochtertje Floor nieuw is in de buurt, en dus nieuw op school. Ze leert snel bij over de geldende regels op De Klimop, die gaan over het traktatie- en uitnodigingenbeleid en het luizenprotocol. De strenge en rechtlijnige juf Ank ('Nee, niet zwaaien!') steelt de show, terwijl op het schoolplein de moeder-maffia kibbelt over verjaardagsfeestjes en speelafspraakjes.
Het uitgebreid zwaaien, de groepsapp voor traktaties en de participizza-avond, de donkere vader die te laat op de klassenavond komt en wordt aangezien voor schoonmaker. De humor is hard en absurd, maar gebaseerd op de waarheid. Het succes van de serie zit 'm op de eerste plaats in de herkenning. "Iedereen herkent het. Ook al ben je kinderloos, want je hebt zelf immers ook op school gezeten", verklaart regisseur Jan Albert de Weerd het succes in het Algemeen Dagblad. 
Dat laatste is waar, al is dat in mijn geval inmiddels zo'n veertig jaar geleden, en toen zag het leven er natuurlijk anders en vooral eenvoudiger uit. Ouders die hun kinderen elke dag brengen en halen, die het voor hun Sem en Sophie opnemen als die niet worden gevraagd voor een verjaardagsfeestje, die de directeur uitfoeteren als deze niet doet wat zij willen. Scholen die de vreemdste dingen verzinnen om het de ouders en de kinderen naar de zin te maken, zoals kanjerpetjes, een zwaaizone voor het afscheid en een ouderparticipizzaavond zodat de ouders meteen kunnen eten als ze naar de ouderavond gaan. Dat was toen allemaal niet. 
Als moeder heb ik geen ervaring op het Nederlandse schoolplein, want we vertrokken naar Frankrijk toen de jongens net vier en één waren. Te klein nog voor speelafspraakjes en verjaardagspartijtjes. Ik herken dus niet zoveel uit de serie, en ik geloof dat ik daar niet rouwig om hoef te zijn. Want de basisschool hier in de Creuse lijkt denk ik meer op de basisschool uit mijn jeugd, dan op de Nederlandse scholen van nu. De inbreng van de ouders is op de Franse scholen veel beperkter dan in Nederland. Hier geen lief-en-leed-moeders, groene-vinger-moeders, voorleesmoeders en overblijfmoeders. Natuurlijk wordt de hulp van ouders ingeschakeld, bijvoorbeeld bij schoolexcursies en voor deelname aan de ouderraad. Maar niet voor alle dagelijks terugkerende zaken zoals de gezamenlijke maaltijd in de kantine. Daar is gewoon personeel voor (ondanks regelmatig terugkerende bezuinigingen die ook hier plaatsvinden). Treuzelende ouders die maar geen afscheid kunnen nemen van hun kinderen, en voor het raam blijven zwaaien, is een onbekend fenomeen, want ouders nemen al op het schoolplein afscheid van hun kroost. Daarna steken de moeders op de parkeerplaats en masse een peuk op en blijven nog wat hangen om in groepjes te laatste roddels te bespreken. Ook van luizenmoeders heb ik hier nog nooit gehoord. 'Les poux sont de retour!' ('De luizen zijn terug!), is een terugkerende mededeling in de schoolschriftjes, het belangrijkste communicatiemiddel tussen de school en de ouders. Ouders worden verzocht de koppies van de kids goed na te kijken en maatregelen te nemen als er luizen in het spel zijn. Ook van richtlijnen op het gebied van trakteren weet ik niks en de jongens komen regelmatig met een zakje snoep naar huis afkomstig van een jarig kind dat op school heeft getrakteerd. Om het nog maar niet te hebben over de volle bakken snoepgoed die op de tafel staan bij een gemiddeld verjaardagsfeestje. Geen haan die er naar kraait.
In 'De luizenmoeder' mogen uitnodigingen niet op het schoolplein worden uitgedeeld, om te voorkomen dat de kinderen die niet zijn uitgenodigd worden gekwetst. Ik las ergens dat ouders in Nederland onderling appen over dit soort zaken zodat ze hun kind kunnen voorbereiden als het niet wordt uitgenodigd op een feestje. Je kunt het ook overdrijven, denk ik dan, en het lijkt mij dat de ouders er een groter ding van maken dan de kinderen zelf. Zo was Manu wel uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van Noé maar zelf voelde hij niet de behoefte zijn klasgenootje ook terug uit te nodigen. Persoonlijk vond ik het ongemakkelijk, omdat ik de moeder regelmatig tegenkom, maar dat is geen reden om het jongetje dan ook uit te nodigen. Wat dat betreft ben ik het helemaal met Hannah eens: "Floor mag zelf bepalen wie ze uitnodigt." 
Ook bij Viggo speelde een soortgelijke situatie met een meisje waar hij wel is uitgenodigd, terwijl ze niet op Viggo's feestje mag komen. Niet omdat hij haar niet leuk vindt maar omdat er alleen jongens komen en 'dat is dan toch niet leuk voor haar'. Hoewel hij de uitnodigingen naar eigen zeggen 'très discret' had uitgedeeld, zat hij er toch een beetje mee in zijn maag. Hij vond de sublieme oplossing door het meisje aan te bieden dan ook maar niet op háár feestje te komen, maar daar wilde ze niks van weten. "T'es mon ami Viggo!", had ze geroepen. Aandoenlijk, hoe bijna tienjarigen dit soort zaken oplossen. Dit weekend dus twee verjaardagsfeestjes voor Viggo. 
Eigenlijk is er voor mij maar één echte stressfactor op het Franse schoolplein: Het kussend begroeten. Wie kus je wel, wie niet? Wat doe je als de moeder die je al kent en die je altijd al zoent staat te kletsen met een moeder die je nog nooit gesproken hebt en die je dus normaliter ook niet zou kussen? De regel, zo heb ik in de afgelopen jaren geleerd, is dat je die dan ook bedient met twee kussen. Zelfs als er een heel groepje met elkaar staat te kletsen. Ik doe het gewillig, maar het blijft uitermate ongemakkelijk, en soms doe ik of mijn neus bloed en ik niemand zie staan. Zeker 's ochtends vroeg.
Laatst was er een voorlichtingsbijeenkomst op school in verband met de geplande weekexcursie naar de Dordogne eind maart voor de drie laagste klassen van de basisschool. Twee jaar geleden ging Viggo de hele week naar de Puy de Dôme en nu is Manu de gelukkige. In een volgepakt klaslokaal gaven de juffen van de betreffende klassen informatie over het verblijf, de accommodatie en het programma. "Het afscheid nemen van de ouders is moeilijk. Er rollen dan vaak traantjes, maar eenmaal uit het zicht van de ouders is er meestal niks meer aan de hand en zijn de kinderen alles vergeten", probeerde één van de juffen een bezorgde moeder gerust te stellen. Ik dacht aan een zwaaiprotocol maar kon me gelukkig op tijd inhouden.

Rond de kerst veel vriendenbezoek in Nederland...hier in de Drentse bossen.

Terug in de Creuse met een bouwpakket voor een kippenhok uit België.


Voilà! Nu alleen de kippen nog.

Einde cyclo cross competitie voor dit seizoen.

Viggo met klasgenootje en fietsmaatje Julien.







donderdag 21 december 2017

Decemberstress


Terwijl Nederland dagenlang in de ban is van code rood en oranje door een beetje sneeuw, is het hier aanhoudend koud, grijs en somber. Dit weer stemt niet echt vrolijk, en we zouden zeker in een mega herfstdip beland zijn ware het niet dat er deze dagen veel afleiding is. Decemberstress in de Creuse? De evenementen volgen elkaar in rap tempo op en opgelucht streep ik ze na succesvolle voltooiing één voor één af op de kalender. 
De herfstvakantie die hier twee weken duurt, is net achter de rug als we  eind november voor een weekje naar Nederland vertrekken voor de viering van het vijftigjarig huwelijksfeest van mijn ouders. Ik weet van andere Nederlandse ouders in de buurt dat de school niet moeilijk doet over schoolverzuim (met een goede reden), en ik meld de aanstaande afwezigheid van de jongens in de schoolschriften als fait accompli, en hoor er verder niets over. De jongens vinden het natuurlijk enorm stoer om zomaar onder schooltijd naar Nederland te vertrekken, en opgetogen vertellen ze dat al hun vriendjes jaloers zijn. 
Wekenlang zijn we bezig geweest met de voorbereidingen van het feest: We duiken in fotoarchieven, schrijven liedjes, maken filmpjes, versieren de feestzaal en zorgen ervoor dat we er op de dag zelf op ons paasbest uitzien (wat voor ons plattelanders nog best een uitdaging is). Het feest, dat gehouden wordt in de nieuwe verenigingszaal in het dorp waar ik ben opgegroeid, is een groot succes, en we kunnen weer eens bijkletsen met familie en bekenden die we lange tijd niet gezien hebben. 
Als we terug zijn op onze stek, volgt de verjaardag van Manu, die zeven wordt. Die willen we niet zomaar voorbij laten gaan, hoewel we misschien ook een voorbeeld kunnen nemen aan de Fransen, die, als het niet uitkomt, ook wel eens een kinderverjaardagsfeestje overslaan zo lijkt het. Is het schuldgevoel dat we altijd zo hard aan het werk zijn? In ieder geval kan ik het niet over mijn hart verkrijgen geen feestje te organiseren voor onze jongste spruit en zo zitten we op een regenachtige zondagmiddag met een handvol gamins en een mooie verjaardagstaart in de bioscoop in Evaux les Bains te kijken naar de nagesynchroniseerde 'Paddington 2'. Erg leuke film, maar wat is het vreemd om Hugh Grant te zien op het witte doek, met een andere stem en Franssprekend.
In Nederland ben ik nog snel even de Hema ingerend voor wat strooigoed en chocoladeletters. Dieuwertje Blok herinnert de jongens op het sinterklaasjournaal tenslotte aan de komst van de Goedheiligman. Geen ontsnappen aan dus, en diep in ons hart willen we dat ook niet, want deze traditie is diep in ons geworteld. We sprokkelen links en rechts wat cadeautjes bij elkaar, bescheiden aangezien de kinderen met kerst ook nog cadeaus krijgen, en ik schrijf voor elk een gedichtje. Net als vorig jaar vraag ik onze Franse buren om op 5 december rond etenstijd hard op de deur te bonzen en de zak voor de deur te zetten. Viggo gelooft al een poos niet meer, maar speelt het spelletje mee voor zijn kleine broertje. Manu op zijn beurt is argwanend: "Ik zag een witte hand voor het raam!" We doen ons best er iets leuks van te maken, maar doordat de kinderen de opwinding van het sinterklaasfeest met alle liedjes en rituelen die erbij horen niet kunnen delen met hun Franse vriendjes, is de algehele beleving toch minder intens.
Ik realiseer me dat de jongens echt in twee culturen opgroeien, want in dezelfde periode maakt Frankrijk zich op voor de komst van Père Noël en we vieren zijn komst op een zaterdagavond met de andere dorpsbewoners in het gemeentezaaltje. De ouders hebben allemaal een cadeau mogen uitzoeken in de Intermarché die de kerstman onder de bont versierde kerstboom zal uitdelen aan de kinderen. Voorafgaand spreekt de burgemeester over de highlights van het afgelopen jaar, en zo leren we dat de nieuw geasfalteerde weg door ons dorp vijftigduizend euro heeft gekost. "Zoveel geld, voor zo'n klein dorpje?", vraagt Viggo verbaasd. Nadat de cadeautjes zijn uitgedeeld en de kinderen hebben gezongen als bedankje, storten de volwassenen zich op de hapjes en de bubbels. Ook op school zijn de kinderen bezig met allerlei activiteiten rond Père Noël. Ze bakken koekjes en maken kalenders die ze verkopen op de Kerstmarkt in Auzances; de opbrengst is voor de verschillende schoolexcursies. Terwijl ik dit stukje tik, zitten de kinderen op school aan de repas de Noël, met vast meer dan drie gangen en allerlei extra lekkernijen. Helemaal zo slecht nog niet, opgroeien in twee culturen.
Mooie feestdagen voor iedereen en een liefdevol en gezond 2018! 



Manu zeven jaar! Feestje in de Cinéma in Evaux les Bains.









Sleeën in Mont Dore.







zaterdag 18 november 2017

No matter what


De eerste sneeuw valt al vroeg dit jaar....
Het zijn hectische tijden hier op het Creusense platteland. Vele aanvragen voor bezichtigingen en van huizenbezitters die contact opnemen om hun woning in de verkoop te nemen. Engelsen die terug willen naar Engeland, omdat ze op leeftijd zijn en, zoals ze zelf letterlijk zeggen, in Engeland willen sterven. Maar ook Britten die noodgedwongen terug moeten omdat hun inkomen door de lage koers van het Britse pond sterk is gedaald. Om diezelfde reden trekken er Engelsen die reeds in de duurdere gebieden van Frankrijk wonen naar de (goedkope) Creuse. 
Een Engelse dame komt veel te laat voor onze bezichtigingsafspraak omdat één van haar twee hazewindhonden onderweg ziek is geworden en de hele auto heeft besmeurd. En ze is al zo uit haar doen, aangezien ze haar 'lovely property' aan de Franse zuidkust noodgedwongen heeft moeten verkopen en nu op zoek is naar een goedkoper alternatief. Ze is lovend over de locatie van het pand dat ze heeft uitgekozen om te bezichtigen, maar minder blij met wat ze binnen aantreft. "I would have expected it to be more rustique."
Veel Engelse klanten zijn 'totally fed up'  met Engeland, het politieke gekrakeel, de onzekerheid over wat Brexit gaat brengen. Sommigen geven aan haast te willen maken met de aanschaf van een Franse woning. Ze willen letterlijk voet aan de grond krijgen in Europa voordat de onderhandelingen over Brexit ten einde lopen, met alle nieuwe regels die daarna zullen gelden. Dit lijkt nog even te gaan duren, want de besprekingen verlopen uiterst stroef en daarbij is het de vraag of premier Theresa May wel kan aanblijven gezien de felle kritiek uit haar eigen conservatieve partij. 
De ene ramp is nog niet voorbij of de volgende dient zich alweer aan. "It is just one thing after another", zegt een Engelse currency broker die in hartje Londen zijn klanten helpt aan een zo goed mogelijke wisselkoers om de Franse stulpjes te financieren. Al het gedoe doet het land geen goed, vindt hij, en ook de koers van het pond 'is suffering so much'. Er gaan stemmen op om Brexit ongedaan te maken, wat volgens hem 'very good news' zou zijn en een einde zou betekenen aan de tergende onzekerheid waar veel Engelsen, zowel in Engeland als elders in de wereld, onder lijden.
Behalve met Engelsen, Nederlanders en Belgen ben ik tegenwoordig in toenemende mate druk met Franse klanten. Zowel mensen die hun woning in de Creuse willen verkopen omdat ze het hier te koud vinden en af willen zakken naar het zuiden, als aanstaande pensionado's die de Creuse hebben uitgezocht voor een rustige oude dag.
De lokale notaris stuurt regelmatig Franse klanten naar mij door die hun woning willen verkopen. Veelal oude, op te knappen boerenwoningen met soms heel wat landerijen erbij. Zo struin ik op een grijze, druilerige ochtend met een Franse agrariër door de heuvelachtige weilanden, achttien hectaren in totaal die hij me graag laat zien. Hij is ziek en is zijn bedrijf aan het afbouwen, veertig koeien heeft hij nog maar. Zijn drie zoons heeft hij afgeraden het boerenbedrijf over te nemen, en dat advies hebben ze opgevolgd. Wat volgt is een lange klaagzang over de Franse overheid, de industriële boerenbedrijven waarbij het alleen nog over kwantiteit gaat. "Ik ken al mijn dieren, en heb ze altijd liefgehad. Een andere manier is er voor mij niet", zegt hij, en tuurt naar de door mist omgeven horizon. De woning, een erfenis waar hij zelf nooit gewoond heeft, staat reeds enkele jaren leeg, maar is nooit leeggehaald. Het beddengoed ligt zelfs nog op de bedden, weliswaar helemaal aangevreten door de muizen. Ik moet wel een hele enthousiaste doe-het-zelver vinden die aan deze klus wil beginnen, denk ik, terwijl ik de verschillende kamers opmeet en foto's maak.
In de middag rijd ik naar een boerderij in een gehuchtje tien minuten bij ons vandaan, die heel lang te koop heeft gestaan, maar die binnenkort aan Engelsen wordt overgedragen. Ik heb een afspraak met één van de Franse erfgenamen. Ik moet nog wat papierwerk ophalen en hij wil graag bespreken hoe om te gaan met alle meubels en spullen in het huis, de grote schuur, en nog enkele andere bijgebouwen. "Bonjour charmante dame!", begroet hij enthousiast. We lopen wat door de schuur en de woning, en ik constateer dat er nog altijd niet is opgeruimd. De man heeft geluk: De Engelse kopers vinden het prima als alle spullen - veelal rotzooi - in het huis blijven. Veel Engelsen zijn dol op oude gebruiksvoorwerpen en meubels en hopen tussen alle vergane glorie nog wat mooie, unieke objecten te vinden. Als we alles doorgenomen hebben, vertelt de eigenaar dat hij bang was dat de woning nooit verkocht zou worden, en hij is blij verrast als ik vertel dat de kopers, een jong stel met een dochter van dertien, hier permanent komen wonen en met ongeduld wachten op het moment dat ze de woning kunnen betrekken.
Aan het einde van de middag ontmoet ik een Engelsman van begin vijftig bij de schuur die hij heeft gekocht en die hij gaat omtoveren tot woning. Na de nachtdienst bij de Engelse spoorwegen is hij samen met zijn broer in de auto gestapt naar Dover, waar ze de veerboot naar Calais hebben genomen, om vervolgens in één ruk van een kleine zeven uur over Parijs naar de Creuse door te stomen. Dadelijk gaat hij de definitieve handtekening plaatsen bij de notaris en dan rijden ze direct terug naar Brighton, aan de Engelse zuidkust waar ze de volgende ochtend aan zullen komen. Op wat hazenslaapjes in de auto na heeft hij dan 36 uur niet geslapen. Hij heeft ontzettend veel zin in dit nieuwe Franse avontuur en is van plan zich op termijn in Frankrijk te gaan vestigen. Over Brexit is hij laconiek. "It won't change a lot." 
Brexit of geen Brexit: De Engelsen hebben altijd van Frankrijk gehouden en ze zullen altijd naar Frankrijk blijven komen. No matter what.

'Atelier cuisine' in de klas van Viggo....de ouders zijn uitgenodigd mee te helpen.

Des grands patissiers ...

Herfstvakantie.....nog meer koekjes bakken!

En pannenkoeken...

Klaar voor een avondje Halloween!


En de eerste sneeuwpop is een feit.